پروتکل TLS چیست و چگونه کار می‌کند؟

تصور کنید هنگام ورود به حساب بانکی، خرید اینترنتی یا ارسال اطلاعات محرمانه، تمام داده‌های شما بدون هیچ محافظی در اینترنت جابه‌جا شوند. در چنین شرایطی، هر مهاجم یا واسطه‌ای که به مسیر انتقال دسترسی داشته باشد، می‌تواند اطلاعات را مشاهده، رهگیری یا حتی تغییر دهد. با افزایش حملات سایبری و رشد تهدیدهای مرتبط با سرقت داده، استفاده از فناوری‌های رمزنگاری برای حفاظت از ارتباطات اینترنتی به یکی از مهم‌ترین الزامات امنیتی تبدیل شده است. یکی از مهم‌ترین فناوری‌هایی که امنیت ارتباط میان کاربران و سرورها را تضمین می‌کند، پروتکل TLS است. در ادامه این مقاله از بخش آموزش امنیت در وبلاگ پارس‌پک بررسی می‌کنیم که پروتکل TLS چیست، چگونه کار می‌کند، چه تفاوتی با SSL دارد و چرا استفاده از آن برای حفظ امنیت وب‌سایت‌ها و زیرساخت‌های آنلاین ضروری است.

گواهی‌نامه TLS چیست؟

گواهی‌نامه TLS (Transport Layer Security) مانند یک تونل امنیتی و کارت شناسایی دیجیتال برای وب‌سایت‌ها عمل می‌کند. وقتی کاربری وارد یک سایت می‌شود، این گواهینامه ابتدا هویت سرور را تایید می‌کند تا کاربر مطمئن شود با یک سایت جعلی روبه‌رو نیست. سپس تمام اطلاعاتی که بین مرورگر و سرور ردوبدل می‌شود، مانند رمز عبور یا اطلاعات بانکی را رمزنگاری می‌کند. به این ترتیب، حتی اگر افراد غیرمجاز در میانه راه به این ارتباط نفوذ کنند، چیزی جز کدهای درهم‌ریخته و نامفهوم نصیبشان نمی‌شود و امنیت کامل تبادل داده‌ها حفظ خواهد شد.

تاریخچه گواهینامه tls چیست؟

برخلاف باور عمومی که ایجاد TLS را مستقیما به Netscape نسبت می‌دهد، واقعیت تاریخی کمی متفاوت است. نسخه‌ی ۱.۰ پروتکل SSL هرگز به‌صورت عمومی منتشر نشد و نسخه ۲.۰ آن نیز به دلیل کشف آسیب‌پذیری‌های شدید، به‌سرعت در سال ۱۹۹۶ با SSL 3.0 جایگزین شد. در نهایت، اولین نسخه استاندارد پروتکل TLS در سال ۱۹۹۹ توسط کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) ارائه شد. این پروتکل بر پایه SSL 3.0 طراحی شد و در مرحله پیش‌نویس با نام SSL 3.1 شناخته می‌شد که پیش از انتشار نهایی، نام آن به صورت رسمی به TLS تغییر یافت.

tls چگونه کار می‌کند؟

از آنجایی‌که فرایند برقراری ارتباط TLS پیچیده است، لود و پردازش آن برای کامپیوتر به زمان نیاز دارد. خوشبختانه TLS handshake در طول زمان فناوری‌هایی برای کاهش این تأخیر توسعه داده که عملکردش در دو مرحله‌ی زیر انجام می‌شود:

۱. TLS False Start

این فناوری به کلاینت و سرور اجازه می‌دهد پیش از تکمیل کامل فرایند TLS handshake، داده‌های اپلیکیشن را بین خود رد و بدل کنند و به این ترتیب یک رفت‌وبرگشت (round-trip) کامل از زمان اتصال کم می‌شود.

۲. TLS Session Resumption

این فناوری به سرورها و کلاینت‌هایی که پیش‌تر یک بار با هم ارتباط برقرار کرده‌اند اجازه می‌دهد، به‌جای اجرای handshake کامل، از یک handshake کوتاه‌شده (بر اساس اطلاعات نشست قبلی) استفاده کنند.
این پیشرفت‌ها کمک کردند TLS بدون تاثیر محسوس بر زمان لود داده، به پروتکلی سریع تبدیل شود؛ به‌طوری‌که امروزه هزینه‌ی اجرای TLS نسبت به استانداردهای رایج تقریباً ناچیز است. برای مثال، وقتی گوگل در سال ۲۰۱۰ کل جی‌میل را به‌صورت پیش‌فرض روی HTTPS برد، نیازی به خرید سخت‌افزار محاسباتی اضافی نداشت؛ طبق گزارش رسمی مهندسان گوگل، رمزگذاری TLS کمتر از ۱٪ بار پردازنده‌های سرورهای آن‌ها را مصرف می‌کرد.

کاربردهای TLS

مهم‌ترین کاربردهای گواهینامه TLS به زبان ساده و روزمره شامل موارد زیر است:

۱. وب‌گردی امن (HTTPS): وقتی آدرس سایتی با HTTPS شروع می‌شود، یعنی TLS فعال است تا رمز عبور و اطلاعات بانکی شما در مسیر رسیدن به سرور، توسط هکرها دزدیده نشود.

۲. ایمیل‌های رمزنگاری‌شده: ارسال و دریافت ایمیل در سرویس‌هایی مثل جیمیل بر پایه TLS کار می‌کند تا هیچ‌کس نتواند نامه‌های محرمانه شما را در میانه راه بخواند.

۳. انتقال امن فایل‌ها (FTPS): مدیران سایت‌ها برای آپلود فایل روی سرور از FTPS استفاده می‌کنند؛ یعنی همان انتقال فایل قدیمی که با TLS ایمن شده تا دیتا در مسیر لو نرود.

۴. پیام‌رسان‌ها و تماس‌های اینترنتی: برنامه‌های چت و تماس صوتی برای اینکه پیام‌ها و صدای شما را از دسترس جاسوسان دور نگه دارند، از لایه امنیتی TLS استفاده می‌کنند.

۵. شبکه‌های خصوصی مجازی: بسیاری از سرویس‌های تغییر آی‌پی برای ایجاد یک تونل کاملا امن بین سیستم شما و اینترنت، از قدرت رمزنگاری TLS کمک می‌گیرند.

۶. ارتباط برنامه‌ها با یکدیگر (API): وقتی نرم‌افزارهای مختلف، مثل اتصال یک سایت فروشگاهی به درگاه پرداخت، می‌خواهند اطلاعات حساس جابه‌جا کنند، برای تایید هویت همدیگر از TLS استفاده می‌کنند.

ویژگی‌های اصلی پروتکل tls چیست؟

پروتکل TLS برای ایجاد یک بستر امن در اینترنت، بر چهار ویژگی و ستون اصلی استوار است که امنیت کامل ارتباطات را ارایه می‌دهد. این ویژگی‌ها عبارتند از:

رمزنگاری داده‌ها

پروتکل TLS تمام اطلاعات تبادل‌شده بین مرورگر شما و سرور را به کدهای پیچیده و نامفهوم تبدیل می‌کند. این فرایند تضمین می‌کند که اگر شخص سومی ترافیک شبکه را شنود کند، نتواند محتوای آن را بخواند.

مثال: وقتی رمز عبور خود را در صفحه ورود یک وب‌سایت تایپ می‌کنید، TLS آن را رمزنگاری می‌کند تا در طول مسیر شبکه توسط هکرها خوانده نشود.

احراز هویت

این ویژگی هویت واقعی سرور را تایید می‌کند تا مطمئن شوید با یک سایت جعلی یا فیشینگ روبه‌رو نیستید. مرورگر شما با بررسی گواهینامه دیجیتال سایت، تایید می‌کند که سرور مقصد دقیقا همان نهادی است که ادعا می‌کند.
مثال: هنگام ورود به سایت بانک، مرورگر شما گواهینامه سرور را بررسی می‌کند تا مطمئن شود به سرورهای اصلی بانک متصل شده‌اید، نه سرورهای مخصوص کلاهبرداری.

یکپارچگی اطلاعات

پروتکل TLS تضمین می‌کند که داده‌ها در طول مسیر انتقال به هیچ وجه دستکاری نشده باشند. برای هر پیام یک کد تایید (MAC) ساخته می‌شود. اگر حتی یک کلمه از اطلاعات در میانه راه تغییر کند یا مخدوش شود، اتصال فورا قطع خواهد شد.

محرمانگی

این یک ویژگی پیشرفته (به‌خصوص در نسخه TLS 1.3) است که برای هر بار اتصال شما به سرور، یک کلید رمزنگاری کاملا جدید و یک‌بارمصرف می‌سازد. با این روش، حتی اگر کلید اصلی سرور در آینده لو برود، اطلاعات ارتباطات قبلی شما همچنان امن باقی می‌ماند و به هیچ وجه قابل رمزگشایی نخواهد بود.

نسخه‌های مختلف TLS

پروتکل TLS از زمان استانداردسازی در سال ۱۹۹۹ تاکنون چهار نسخه‌ی رسمی داشته که هرکدام سطح متفاوتی از امنیت و عملکرد ارائه می‌دهند:

نسخه TLS 1.0 در ۱۹۹۹

اولین نسخه‌ی رسمی TLS بود (RFC 2246) و مستقیماً از SSL 3.0 مشتق شد. این نسخه از الگوریتم‌های ضعیفی مانند RC4 و آسیب‌پذیر به حملاتی نظیر BEAST پشتیبانی می‌کرد. در مارس ۲۰۲۱، IETF طی سند RFC 8996 به‌طور رسمی این نسخه را منسوخ (Deprecated) و به وضعیت Historic منتقل کرد.

نسخه TLS 1.1 در ۲۰۰۶

نسخه‌ای میانی بود (RFC 4346) که برخی از ضعف‌های امنیتی TLS 1.0 (مانند مقابله با حملات CBC) را برطرف کرد، اما همچنان از الگوریتم‌های قدیمی پشتیبانی می‌کرد. این نسخه نیز همراه با TLS 1.0 در RFC 8996 رسماً منسوخ اعلام شد.

نسخه TLS 1.2 در ۲۰۰۸

با RFC 5246 منتشر شد و به دلیل پشتیبانی از الگوریتم‌های رمزنگاری مدرن‌تر (از جمله AEAD مانند AES-GCM) و افزایش انعطاف در انتخاب الگوریتم هش، برای مدت طولانی نسخه‌ی توصیه‌شده و پرکاربرد اینترنت بود. این نسخه هنوز هم منسوخ نشده و در کنار TLS 1.3 به‌طور گسترده استفاده می‌شود؛ طبق آمار موجود حدود ۹۵ درصد از وب‌سایت‌ها هنوز از آن پشتیبانی می‌کنند.

نسخه TLS 1.3 در ۲۰۱۸

با RFC 8446 و پس از حدود یک دهه کار و بازنویسی مکرر (۲۸ پیش‌نویس) منتشر شد. این نسخه با حذف کامل الگوریتم‌های ناامن (مانند RC4، 3DES، و روش‌های تبادل کلید بدون Forward Secrecy) و ساده‌سازی فرایند handshake، توانست به 1-RTT (و حتی 0-RTT در برخی سناریوها) برسد و درصد قابل‌توجهی در تاخیر اتصال صرفه‌جویی کند. در جدول زیر وضعیت هر کدام از نسخه به اختصار آورده شد:

نسخه	وضعیت
SSL 2.0 / SSL 3.0	کاملا منسوخ و ناامن (استفاده از آن ممنوع است.)
TLS 1.0 / TLS 1.1	منسوخ‌شده طبق RFC 8996 (مارس ۲۰۲۱)، مرورگرهای اصلی نیز از اواخر ۲۰۱۸ پشتیبانی خود را قطع کردند.
TLS 1.2	همچنان پشتیبانی و پیاده‌سازی می‌شود، اما دیگر ویژگی جدیدی به آن اضافه نمی‌شود.
TLS 1.3	جدیدترین و توصیه‌شده‌ترین نسخه، تنها نسخه‌ای که از رمزنگاری پسا-کوانتومی (Post-Quantum) پشتیبانی می‌کند.

تفاوت بین TLS و SSL چیست؟

از لحاظ فنی، SSL استانداردی قدیمی، پر از باگ‌های امنیتی و کاملاً منسوخ‌شده است، در حالی که TLS پروتکل مدرن، فعال و استاندارد فعلی اینترنت به شمار می‌رود. استفاده از نام SSL در زمان خرید گواهینامه‌ها صرفاً یک عادت تجاری است و در عمل تمامی این گواهی‌ها از پروتکل TLS استفاده می‌کنند. برای مطالعه جزئیات دقیق تاریخی و تفاوت الگوریتم‌های آن‌ها می‌توانید به مقاله تفاوت tls و ssl مراجعه کنید.

تفاوت بین TLS و HTTPS چیست؟

پروتکل TLS لایه زیربنایی رمزنگاری و تضمین‌کننده امنیت مسیر انتقال است، در حالی که HTTPS نسخه ایمن‌شده‌ی پروتکل انتقال فرامتن (HTTP) است که روی این بستر رمزنگاری‌شده (TLS) اجرا می‌شود. به زبان ساده‌تر، TLS ابزاری است که فرایند انتقال داده را رمزنگاری می‌کند و HTTPS نتیجه‌ی پیاده‌سازی این امنیت در سطح مرورگر و وب‌سایت است.

آیا استفاده از TLS در وب اپلیکیشن‌ها در نحوه عملکرد آن‌ها تاثیر می‌گذارد؟

خیر، برعکس باور عمومی، استفاده از این پروتکل نه تنها باعث کندی نمی‌شود، بلکه به دلیل باز کردن مسیر برای استفاده از پروتکل HTTP/2 و HTTP/3، سرعت بارگذاری صفحات را افزایش می‌دهد. همان‌طور که اشاره شد، استفاده از الگوریتم‌های سریع AEAD و قابلیت بازنشانی نشست، هزینه‌های تاخیر شبکه را به شدت کاهش داده و سربار پردازشی سرور را در حد بسیار نامحسوسی نگه می‌دارد.

انواع گواهی احراز هویت TLS

صدور این گواهی‌ها مطابق با استاندارد RFC 5280 و معیارهای سخت‌گیرانه انجمن CA/B Forum انجام می‌شود که دارای سه سطح اعتبارسنجی متفاوت هستند. احراز هویت خود سه نوع سطح گواهینامه دارد:

DV یا گواهی استاندارد (Domain Validation)

گواهینامه‌های دامنه (DV) که به گواهی استاندارد نیز معروفند، پایین‌ترین سطح احراز هویت را ارائه می‌دهند. به این معنی که نهادهای ناشناس می‌توانند این گواهینامه را دریافت کنند. این پروتکل برای وب‌سایت‌های کوچک کارآمد است. زیرا بر اساس نام دامنه و به‌راحتی اعطا می‌شود.

OV یا گواهی سازمانی (Organization Validation)

گواهی سازمانی (OV) بررسی‌های بیشتری را برای اطمینان از محافظت از هویت و برند انجام می‌دهد. احراز هویت برای وب‌سایت‌های تجاری و تجارت الکترونیک فواید زیادی از جمله جلب اعتماد مشتریان را به همراه دارد.

EV یا گواهی پیشرفته (Extended Validation)

گواهی پیشرفته (EV) بالاترین استاندارد حفاظت از هویت و برند را تضمین می‌کند. با EV، برندها به مشتریان متعهد می‌شوند که تراکنش‌ها امن هستند. این گواهی از هزینه نسبتا بالاتری برای خرید و تمدید برخوردار است. همچنین مراحل دریافت آن طولانی‌تر و پیچیده‌تر است. به همین علت دریافت آن به وب‌سایت‌های پربازدید، صرافی‌ها، بانک‌ها و نهادهای مالی بزرگ توصیه می‌شود. البته برای وب‌سایت‌هایی که اطلاعات مهمی را نگه‌داری می‌کنند هم بهترین گزینه است.
گواهینامه‌های EV و OV پیچیدگی و هزینه بیشتری نسبت به DV در دریافت و تمدید دارند. اما از طرفی امنیت بیشتری برای برند و وب‌سایت شما فراهم می‌کنند و منجر به جلب اعتماد بیشتری از سمت کاربران خواهند شد.

انواع TLS بر اساس تعداد دامنه قابل پشتیبانی

بسته به تعداد دامنه‌ها یا زیر دامنه‌هایی که می‌توان با یک گواهینامه استفاده کرد، سه نوع از گواهینامه TLS وجود دارد:

Single-name SSL

این نوع گواهینامه فقط برای یک دامنه قابل‌استفاده است و برای یک زیر دامنه قابل‌استفاده نیست. به‌عنوان‌مثال، اگر گواهینامه Single-name SSL برای دامنه www.example.com خریداری‌شده باشد، نمی‌توان از آن برای test.example.com استفاده کرد.

Wildcard SSL

این نوع گواهینامه برای ایمن‌سازی یک دامنه با تمامی زیر دامنه‌های آن استفاده می‌شود. به‌عنوان‌مثال، اگر یک گواهینامه Wildcard SSL برای دامنه www.example.com خریداری کرده‌اید، می‌توانید از آن برای blog.example.com و news.example.com و زیر دامنه‌های دیگر هم استفاده کنید.

Multi-domain

با صدور گواهینامه SSL چند دامنه‌ای، می‌توانید از یک گواهینامه برای تعداد معینی دامنه استفاده کنید و تمامی آن‌ها را مجهز به پروتکل امنیتی TLS‌ یا SSL سازید.

پروتکل tls رایگان چیست؟

گواهی‌نامه‌های رایگان که عموماً توسط مراجعی مانند Let’s Encrypt صادر می‌شوند، همان سطح از رمزنگاری قدرتمند گواهی‌های استاندارد را بدون دریافت هزینه فراهم می‌کنند. این مراجع به منظور کاهش ریسک‌های مرتبط با زنجیره اعتماد و کنترل خسارات احتمالی، اعتبار گواهی‌ها را به دوره‌های کوتاه‌مدت محدود می‌کنند. در پنل کاربری پارس‌پک، امکان دریافت و تنظیم تمدید خودکار این گواهینامه‌های SSL رایگان به سادگی برای کاربران فراهم شده است.

چالش‌های استفاده از TLS Certificate چیست؟

استفاده از گواهینامه TLS با وجود اینکه برای حفظ امنیت وب‌سایت‌ها کاملا ضروری است، اما چالش‌ها و دردسرهایی هم برای مدیران سایت‌ها (به‌ویژه در ایران) به همراه دارد. در ادامه مهم‌ترین این چالش‌ها را به زبان ساده بررسی کرده‌ایم:

۱. چالش تحریم‌ها برای دامنه‌های ایرانی

این مورد یکی از آزاردهنده‌ترین موانع برای کاربران ایرانی است. بسیاری از شرکت‌های معتبر صادرکننده گواهینامه در جهان، به دلیل تحریم‌های بین‌المللی از ارائه خدمات به دامنه‌های ملی (مثل ir.) یا شرکت‌های ثبت‌شده در ایران خودداری می‌کنند. این موضوع باعث می‌شود دریافت گواهینامه‌های تجاری و سازمانی (مثل OV و EV) برای سایت‌های ایرانی بسیار سخت و در مواردی غیرممکن باشد.

۲. کابوس فراموشی در فرایند تمدید

هیچ گواهینامه‌ای دائمی نیست. گواهینامه‌های رایگان (مثل Let’s Encrypt) معمولا ۹۰ روزه و گواهینامه‌های پولی نهایتا یک‌ساله هستند. اگر مدیر سایت تمدید گواهینامه را فراموش کند یا فرایند تمدید خودکار روی سرور با خطا روبه‌رو شود، سایت از دسترس خارج می‌شود و کاربران با پیام «Your connection is not private» مواجه می‌شوند که اعتماد آن‌ها را به شدت کاهش می‌دهد.

۳. خطای محتوای ترکیبی (Mixed Content)

نصب گواهینامه روی سرور پایان کار نیست. وقتی سایت را به حالت امن (HTTPS) منتقل می‌کنید، تمام لینک‌های داخلی، عکس‌ها، فایل‌های CSS و کدهای جاوا اسکریپت هم باید حتما با آدرس امن لود شوند. اگر حتی یک عکس در سایت با آدرس قدیمی (HTTP) فراخوانی شود، مرورگر اتصال را کاملا امن نمی‌داند و خطای محتوای ترکیبی می‌دهد. پیدا کردن و رفع این خطا در سایت‌های بزرگ می‌تواند زمان‌بر باشد.

۴. پیچیدگی‌های فنی در نصب و تنظیمات

نصب TLS نیازمند پیکربندی دقیق روی وب‌سرور است. اگر ریدایرکت‌ها (انتقال ترافیک از آدرس قدیمی به آدرس امن) به درستی انجام نشوند، کاربران با خطاهای دسترسی مواجه می‌شوند. علاوه بر این، موتورهای جست‌وجو ممکن است سایت شما را با دو آدرس مجزا شناسایی کنند که این موضوع به دلیل ایجاد «محتوای تکراری»، ضربه سنگینی به سئو سایت می‌زند.

۵. کند شدن جزئی سرعت سایت (Overhead)

رمزنگاری و رمزگشایی اطلاعات به قدرت پردازشی سرور نیاز دارد. همچنین در اولین ارتباط کاربر با سایت، فرایندی به نام «دست‌دهی» (Handshake) برای تایید هویت سرور انجام می‌شود که چند میلی‌ثانیه زمان می‌برد. هرچند این تاخیر در نسخه‌های جدید (مثل TLS 1.3) و با استفاده از شبکه‌های توزیع محتوا (CDN) بسیار ناچیز شده است، اما در سرورهای ضعیف یا تنظیمات غیراستاندارد همچنان می‌تواند روی سرعت بارگذاری تاثیر منفی بگذارد.

نقاط ضعف گواهینامه‌ TLS

همانطور که در بخش قبلی هم اشاره شد، بزرگ‌ترین خطر برای سیستم‌های مبتنی بر TLS، ریسک‌های زنجیره اعتماد است؛ رویدادهای تاریخی مانند نفوذ به شرکت DigiNotar نشان داد که هک شدن یک مرجع صدور گواهی (CA) می‌تواند به صدور گواهی‌های جعلی و هک گسترده منجر شود. همچنین، تنظیمات نادرست و پشتیبانی از الگوریتم‌های ضعیف می‌تواند سرور را مستعد حملات شنود و کاهش نسخه کند. از این رو به‌کارگیری رمزنگاری پسابردار در معماری سرور بسیار ضروری است.

آیا وب‌سایت من به گواهینامه TLS/SSL نیاز دارد؟

بله اکثر وب‌سایت‌هایی که تجارت خود را در اینترنت انجام می‌دهند، به گواهینامه دیجیتال TLS/SSL برای رمزگذاری و ایمن کردن داده‌های خصوصی ارسال‌شده نیاز دارند. گواهینامه‌های TLS/SSL از اطلاعات خصوصی کسب‌وکار و مشتریان شما محافظت می‌کند. علاوه بر این بدون گواهی، اکثر مرورگرهای اصلی پیام «Not Secure» را در نوار آدرس نمایش می‌دهند. داشتن یک وب‌سایت ناامن می‌تواند مشتریان را از تکمیل خرید یا تجارت با شرکت شما بازدارد. اگر می‌خواهید بالاترین سطح امنیت و اعتبار برند را به مشتریان نشان دهید، توصیه می‌کنیم از گواهینامه EV یا OV استفاده کنید.

راهنمای خرید tls

برای شروع پیاده‌سازی ارتباط امن در زیرساخت خود، نیازمند تهیه گواهینامه معتبر هستید. شما می‌توانید با مراجعه به صفحه خرید گواهی ssl در وب‌سایت پارس‌پک، انواع پلن‌های اعتبارسنجی را بررسی کرده و مناسب‌ترین گواهینامه جهانی را همراه با تضمین صحت نصب و پشتیبانی فنی برای کسب‌وکار خود انتخاب کنید.

جمع‌بندی

پروتکل TLS هسته مرکزی اعتماد و حفظ حریم خصوصی در معماری مدرن اینترنت است. استفاده از نسخه‌های به‌روزرسانی‌شده مانند TLS 1.3 در کنار غیرفعال‌سازی رمزهای ضعیف و توجه به اعتبارسنجی دقیق زنجیره گواهی، زیرساختی کاملاً ایزوله در برابر حملات استراق سمع ایجاد می‌کند. برای پیاده‌سازی این لایه‌های امنیتی پیچیده بدون دغدغه فنی، استفاده از سرویس‌های تخصصی و گواهینامه‌های معتبر ارائه‌شده در پارس‌پک، مسیر شما را برای ارائه یک تجربه وب‌گردی کاملاً امن به کاربرانتان هموار خواهد کرد.

سوالات متداول

۱. پروتکل TLS مخفف چیست؟

این عبارت مخفف Transport Layer Security است که وظیفه‌ی برقراری یک تونل رمزنگاری‌شده و احراز هویت سرور را بر عهده دارد.

۲. تفاوت اصلی در عملکرد نسخه TLS 1.2 و TLS 1.3 چیست؟

نسخه TLS 1.3 با حذف پشتیبانی از الگوریتم‌های آسیب‌پذیر و کاهش مراحل هندشیک به یک دور رفت‌وبرگشت (1-RTT)، زمان تاخیر اتصال را کاهش داده است. همچنین با حذف کامل روش‌های تبادل کلید ایستا (مانند RSA key exchange)، استفاده از رازداری پیشرو (Forward Secrecy) را برای همه‌ی اتصالات اجباری کرده؛ در حالی‌که این ویژگی در TLS 1.2 صرفاً اختیاری بود.

۳. ارور TLS چیست و چگونه در سایت برطرف می‌شود؟

این خطا ناشی از پیکربندی نادرست زنجیره گواهی، پایان اعتبار، عدم تطابق نام دامنه یا استفاده از نسخه‌های منسوخ پروتکل در وب‌سرور است که با اصلاح فایل کانفیگ و تمدید یا صدور مجدد گواهی برطرف می‌گردد.

۴. آیا استفاده از گواهینامه رایگان TLS از نظر امنیتی منطقی است؟

بله، گواهینامه‌های کوتاه‌مدت مراجعی چون Let’s Encrypt دقیقاً از همان الگوریتم‌های استاندارد نسخه‌های تجاری استفاده می‌کنند و عمر کوتاه آن‌ها ریسک ناشی از افشای احتمالی کلید در بلندمدت را کاهش می‌دهد.

۵. چرا وب‌سایت من پیام «Not Safe» را در نوار آدرس مرورگر نشان می‌دهد؟

هر وب‌سایتی بدون گواهینامه TLS/SSL، پیام «Not safe» را در نوار آدرس مرورگر نشان می‌دهد. تنها راه برای رفع پیام “Not Secure” در وب‌سایت شما، نصب یک گواهینامه TLS/SSL است.